Een persoonlijk verhaal over diagnoses en medicatie

Annemarie-van-Velde-kindercoach-Gouda

Bij de Kinderpsychiater

En daar zitten we dan, manlief, onze pleegdochter en ik, op consult bij de kinderpsychiater. We gaan het met elkaar hebben over medicatie voor onze Celine (5 jaar oud). Celine heeft al meerdere diagnoses én sinds vandaag mogen we er nog een diagnose aan toevoegen (i.v.m. de privacy van Celine ga ik niet in detail hierover).

Ik zucht. Oef…..een heel rijtje. Een hoop stempels. Een behoorlijke rugzak te dragen voor onze kleine dappere dame. Ik merk dat het wat met mij doet. Aan de ene kant een bevestiging voor ons dat het opvoeden van Celine zwaar mag zijn en niets vanzelfsprekend is. Daarbij zijn deze diagnoses ook ‘handig’ om aan het sociaal team beter uit te kunnen leggen dat PGB (persoonsgebonden budget) noodzakelijk is en blijft. Aan de andere kant is het pijnlijk en geeft het verdriet. Zoveel diagnoses voor ons dametje van nog maar vijf jaar oud. Is het wel in het belang van Celine om zoveel stempels te krijgen? Zullen deze stempels haar niet enorm gaan belemmeren in de toekomst?

Medicatie

Terug naar ons gesprek bij de kinderpsychiater, waar we op advies van de hoofdbehandelaar van Yulius terecht zijn gekomen. Medicatie is het onderwerp. Medicatie om Celine te helpen zich wat meer te ontspannen. Zich wat minder angstig te voelen. Haar te helpen om niet meer op haar tenen te hoeven lopen, wat meer te kunnen ‘loslaten’ en niet meer zo over-alert te hoeven zijn. Haar te helpen wat relaxter te eten. Bestaat er zo’n wondermiddel?

Ik denk aan de documentaire van Louis Theroux over  ‘Medicated kids’ waar ik echt van ondersteboven was. (https://www.npostart.nl/louis-theroux-medicated-kids/31-08-2018/VPWON_1284013) Amerikaanse ouders die hun kinderen vol stoppen met dempende medicatie en waarbij ik zag dat er opvoedkundig bij deze ouders nog zoveel te verbeteren valt. Is medicatie wel de oplossing?  Ik denk na over onze situatie; hebben wij er echt alles aan gedaan? Kunnen wijzelf opvoedkundig nog iets anders doen? Hebben we alle opties voor therapie doorlopen?

Ik deel mijn gedachten met mijn man. Maar samen komen we tot de conclusie dat wij er echt alles aan gedaan hebben (en nog steeds doen) om ons meisje te helpen door haar veel liefde te geven en met veel geduld en begrip bij te staan waar nodig. Alleen dit stukje, die angst, daar krijgen we met al onze liefde en geduld te weinig grip op. Therapieën hebben goed geholpen Celine stappen te laten zetten, maar er blijft een stukje angst onbereikbaar. En we gunnen Celine dat de scherpe kantjes ook van die angsten af gaan. Dat ze de controle nog wat meer los durft te laten. Ze wat zorgelozer durft te eten en wat dieper in haar slaap mag zakken.

We gaan ervoor! En we kennen Celine inmiddels dusdanig goed, dat wij kunnen zien of medicatie haar helpt of belemmerd. Vanmorgen zijn we gestart met de eerste dosis. We hopen dat het haar gaat helpen. En ik? Ergens blijft het knagen…….hadden we toch niet nog ……..????? Maar rationeel weet ik dat, door met medicatie te starten, ik oprecht kan zeggen dat we er werkelijk alles aan doen om Celine te helpen.

Wat kan ik doen als kindercoach?

Als kindercoach mag ik geen diagnoses stellen, maar bij vermoeden zal ik altijd doorverwijzen voor nader onderzoek. Ik vind dat mijn plicht. Daarnaast helpt een diagnose om gerichte kennis op te doen en vanuit die kennis gerichter te kunnen handelen. Maatwerk. Maar het is natuurlijk aan jou als ouder of je die weg ook daadwerkelijk in wilt slaan. Zoals ook mijn moeder-twijfels zijn; wat bereiken we ermee? Is het helpend of belemmerend voor mijn kind? Deze overwegingen kunnen per ouder en per kind verschillend zijn. Heb je twijfels of wil je sparren? Voel je welkom mij te benaderen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *